BRXL MA (pou-)BELLE |
312 views | ||
| door brugesboytillidie op vr. 13 aug. 10 om 12:32 | |||
|
');
// --> Een tripje naar de hoofdstad is altijd een klein avontuur, zeker als de eindbestemming zich situeert in de door de media fel bekritiseerde probleemwijken. Desalniettemin trok ik mijn gloednieuwe stappers aan, liet al mijn kostbaarheden thuis en oefende nog een laatste keer mijn rechtslinkse combinatie. -je weet maar nooit- Voor één keer zal ik niet uitwijden over de treinrit of de daaropvolgende busreis, en daar zal een enkeling niet wakker van liggen. Verandering van spijs doet immers eten. Ik begin zodoende met het feit dat ik met mijn knapzak door de kern van de Vlaamse onderdrukking trok. Hoe hard mijn flaminganten hart ook klopt, de confronterende realiteit is dat we reeds lang geleden uit Brussel zijn verdreven. Maar, let wel, opgeven zullen we nooit, zowaar we noeste Vlaamsche krijgers zijn. De barricaden op! Hop hop! We zijn dan wel in de minderheid, onze schorgeschreeuwde stemmen zullen weergalmen in de Brusselse straten. De gepekte ondergrond zal daveren onder de klakkende hielen van de marcherende troepen. Het uit onze wonden gutsende bloed zal de vijandige bajonetten doen roesten! Retteketet blazen op die trompet! Die tijden van weleer, toen politiek nog beoefend kon worden door fiere krijgsmannen met stalen biceps in de geplaveide binnenstad. Nu zijn we overgeleverd aan het gepalaver van een homofiele schlemiel en zijn corpulente vriend. Weemoedig stak ik mijn kloeke borst vooruit, telkens ik langs Waals-Brusselse propaganda passeerde die de keiharde waarheid in onze hoofden pompt. Want klaarblijkelijk is het niet België dat voorzitter van de EU is, maar ‘Wallonie-Bruxelles’… althans als ik de frequent aangebrachte affichage in het straatbeeld van de hoofdstad moet geloven. De hoofdstad. Het blijft een vreemde ervaring, en zoals ik reeds heb gezegd is het steeds een klein avontuur. De straten in en rond Brussel zijn doorspekt met diverse culturen, een ware smeltkroes zo je wil. Nergens anders kan je een gekleurde medemens zijn buurtbewoners zien verblijden met moppentapperij, terwijl hij rechtop staat op een zitbank alsof hij een notoir stamhoofd was. Zijn donkerrode kostuum en fenomenale bulderlach zullen mij nog lang bijblijven. Net als de vervaarlijk uitziende jeugdbende die zelfs geen moeite deed om boksbeugels en slagknuppels te verbergen en gewapend marcheerde door de Molembeekse straten. Ach Brussel. De stad van liefde en haat. Veel haat, maar toch ook een klein beetje liefde, want een stad waar Nederlanders worden bekogeld met koffiekoeken, daar voel ik mij ogenblikkelijk thuis. origineel gepost op http://zwaffelijzer.wordpress.com |
|||
Tags: Brussel, probleemwijken, politiek, Zwaffelijzer |
|||








