Het einde van de blok - de levensomstandigheden van een student |
857 views | ||
| door Sylar op za. 30 jan. 10 om 21:24 | |||
|
');
// --> Het einde van de blok – de levensomstandigheden van een student De woorden blog en blok hebben maar één letter verschil van elkaar, en toch zijn ze zo anders te interpreteren. De voorbije zes à zeven weken is iedere dag voor mij op hetzelfde tijdstip begonnen, ook met min of meer hetzelfde ritueel. Zoals u het al hebt kunnen raden, heb ik juist een examenperiode achter de rug, net zoals zoveel andere studenten die net als mij dezelfde flikflooi als dagelijkse kost hebben moeten beschouwen. Ik zal me even nader verklaren door een typische dag uit het leven van een hard werkende student te beschrijven. Bij het horen van een naar mijn zin ietwat te vrolijke stem van één of andere ridder van de bruine orde die aankondigt dat schoon Vlaanderen stilaan aan het ontwaken is, sla ik moedeloos mijn ogen open. De flikkerende cijfers in het rood geven aan dat het acht uur ’s morgens is, en dus hoogtijd om opnieuw achter mijn bureau te kruipen en de godganse dag monogenische aandoeningen en Mendeliaanse overervingen te bestuderen. Alleen al als ik er aan denk, ontploffen er honderden bloedvaten terzelfdertijd in mijn ogen. De rode uitstulpingen in mijn ogen zijn dus zeker niet te wijten aan de dagelijkse overdosis cafeïne die ik heb moeten nemen om bij de les te kunnen blijven. Zeker niet! Ook al heb ik het tweemaal moeten verdubbelen, waardoor het vrijwel onmogelijk wordt om nog in slaap te kunnen vallen, mag je niet de schuld geven aan cafeïne. Een heilig middel die op een dag zelfs misschien mensen met de ziekte van Pfeiffer eindelijk eens te goede uit zou kunnen komen. Al vloekend maak ik mijn wekker uit voor vanalles en nog wat, maar stiekem weet ik dat hij er niet aan kan doen. Ik weet maar al te goed dat het nooit iemand zijn bedoeling kan zijn om als toekomstig beroep mensen uit zijn slaap te moeten wekken. Onverstaanbare woorden mompelend kruip ik achter mijn bureau en sla ik mijn syllabus open op een willekeurige bladzijde. Nog geen vijf minuten later bevind ik me al reeds in een fysiek onmogelijke houding, al de ganse tijd starend naar hetzelfde blad. Tot er plots een ongewoon lijkende kat met een gifachtig groene vacht net zoals die van de Grinch mijn kamer komt binnen gewandeld, op een vrijwel elegante manier. De staart die van links naar rechts, en vice versa, tussen mijn benen krioelt, weet mij op telepathische wijze te vertellen dat ik er nogal bleekjes uit zie voor zo een zonnige winterdag. Nu ik helemaal mijn concentratievermogen kwijt ben, is het misschien best om even naar beneden te gaan, ook al heb ik nog maar een kwartier gewerkt. Even snel de badkamer binnen wippen, om mezelf wat nieuw leven proberen in te blazen. Een vlaag van deodorant verspreid over mijn ganse lichaam, allesbehalve mijn geslachtsdelen weliswaar, want nu heb ik absoluut geen behoefte aan een prikkende eikel. Wat tandpasta op mijn vinger om mijn tanden wat op te poetsen, een velletje keukenrol verweekt in water om de opgedroogde sporen van sper-, melk natuurlijk, van mijn mond te vegen. Nu ik mijn lichaam voldoende verzorgd heb, is het tijd voor de volgende essentiële stap: ontbijten! De belangrijkste maaltijd van de dag, zeker voor een student. Voor de zoveelste dag op rij besluit ik om cornflakes te eten uit dezelfde kom waar ik de dag daarvoor nog pasta uit heb gegeten. De spierballen van Tony de tijger die op de voorkant van de doos cornflakes pronken, zijn bij mij belange nog niet op te merken. De talloze hoeveelheden ijzer die je overeind horen te houden evenmin. Schone liedjes duren jammer genoeg niet lang, want voor ik het weet jaagt mijn moeder mij met een bezemsteel weer naar boven, om verder te gaan studeren. Over bezemstelen gesproken: de slimste mens ter wereld, Linda de Win, zou je moeder maar eens wezen, want met zo een gezicht zou ik spontaan de ganse dag boven blijven. Dagen zoals deze, heb ik nu al reeds enkele dagen achter de rug. De nodige voorraad golden power en red bull zijn leeggeplunderd, mijn vele fluostiften gesneuveld in een slagveld van chromosomen en celdelingen. Nu alles voorbij is, wordt het misschien stilaan eens tijd om buiten de vrieskou te trotseren en een niet zo onbekend leven weer op te pikken. Eens buiten, ben ik natuurlijk vergeten om mijn pyjama en pantoffels uit te doen. Je kan zeggen wat je wilt over zowel de fysieke als de mentale omstandigheden waar een student zich soms mee omringt, maar geef nooit, maar dan ook nooit, cafeïne de schuld! |
|||
Tags: blok.student.blog |
|||









