Kortverhaal: Elitair geluk op FUNDALIZE.com

	Kortverhaal: Elitair geluk	446 views
	door Mayo op do. 16 sep. 10 om 20:34

Dit is een kortverhaal, en dus niet echt een blog. Het is zo'n viertal pagina's in word. Maar ik hoop dat enkelen van jullie genoeg interesse hebben om het te lezen. Laat reacties als "te lang om te lezen" alstublieft achterwege, als je het echter te eentonig vind en vast komt te zitten, vertel het dan gerust!. Wat feedback zou ik echter appreciëren aangezien ik behoorlijk nieuw ben in het schrijven van fictie. Elitair geluk Door A.H. Ze parkeerde haar wagen, een zwarte BMW X5, in de Sint Michielsparking. Ze reed graag eens met de BMW X5. Normaal reed ze rond in een Mercedes cabriolet, maar vandaag was het te winderig. Dat zou haar coiffure in de war kunnen brengen. Ze had de BMW X5 van haar man Jonathan geleend. Hij had altijd van haar gehouden, zij nooit van hem. Het was in de jaren ’70 toen ze elkaar leerden kennen. In de stad die zij indertijd Brussel noemde, en hij Bruxelles. Allebei waren ze er student. Hij genoot een economische opleiding, onder druk van zijn vader. Alles is economie, had hij gezegd (in het Frans weliswaar). Als je een knikker ruilt met een vriend, dan is dat economie. Zijn vader, Bernard de Clercq, was een rijke industrieel. Hij had geïnvesteerd in de Waalse mijnindustrie, en had daar niet slecht geboerd. Het geluid van haar hakken op de kasseien van de Gentse Korenmarkt was, zo leek het toch, oorverdovend. Mensen die haar kruisten, keken naar haar voeten, waarna ze systematisch hun ogen naar boven werkten tot ze een blik wierpen op haar gezicht. Daarna draaiden ze snel hun hoofden, en vonden ze plots zelfs de meest oninteressante zaken buitengewoon fascinerend. Zij zag het wel, en was ervan overtuigd dat ze jaloers waren op de buitengewone elegantie en stijl waarmee zij in het leven stond. Zij keek de mensen niet nooit aan. Alleen mensen met geld, veel geld, interesseerden haar. Het gewone volk niet. Ze kwam uit het Vlaamse gezin Peeters, en werd geboren onder de naam Evelien. Haar vader had een kleine buurtwinkel in Sint-Denijs-Westrem, vlakbij Gent. Ze verkochten er brood, vlees, en huishoudproducten. Haar vader verdiende genoeg om zijn gezin te onderhouden, maar niet om er rijk van te worden. Maar een buurtwinkel was altijd te min geweest voor Evelien. Toen ze op school zat in het naburige Sint-Martens-Latem, werd er neergekeken op haar. Haar vriendinnen hadden vaders die industrieel, ingenieur, of chirurg waren. Zij had een vader die ongeschoold was en een buurtwinkeltje had. Nee, een buurtwinkel was te min voor Evelien. Ze had al vroeg besloten om op te klimmen op de sociale ladder. Toen Evelien ouder was, en in Brussel afgestudeerd was, besloot ze te huwen met Jonathan de Clercq. Ze veranderde al snel haar naam in Evelyne de Clercq, met kleine 'd' weliswaar. Maar bovenop de naam, huwde ze met Jonathan voor het geld. Evelyne liep door de Gentse Donkersteeg. Het stonk er, zoals altijd. Met een zakdoek voor haar neus probeerde ze de stank te negeren. Het was een zakdoek van haar moeder, de seut. Ze was getrouwd met haar vader uit liefde. Heel haar leven lang had ze er alles aan gedaan om haar vader gelukkig te maken, en te houden. Helaas kreeg ze een hersenbloeding, waardoor haar vader verplicht was de rollen om te draaien, en te zorgen voor zijn vrouw. Nu ja, het was niet meer zijn vrouw, vond hij. Ze was zichzelf al lang verloren door de hersenbloeding. Haar kinderen herkende ze niet meer, haar man noemde ze steevast Etienne, terwijl hij eigenlijk Robert heette. De vrouw waar hij van hield, was al lang gestorven. Maar hij zorgde voor het lichaam dat men zijn vrouw noemde, en dat deed hij vol liefde, tot hij zelf drie jaar later stierf. Nu zat Evelyne’s moeder in een rust en verzorgingstehuis, waar ze tot het eind van haar dagen zou blijven. Bijna nooit kreeg ze nog bezoek. Vrienden en kennissen van weleer kwamen nooit langs. Haar kinderen soms, voor een verjaardag of een feestdag. Maar Evelyne had haar moeder sinds de begrafenis van haar vader niet meer gezien. De vader van Jonathan was haar hoop geweest op een toekomst. Maar Bernard de Clercq had bijzonder uitbundig geleefd na de dood van zijn echtgenote. Hoeren, minnaressen, liefjes. Er was zelfs sprake van een jonge minnaar. Het was de zoon van een werknemer geweest. Hij was minderjarig, en Jonathan’s vader wou wel eens iets nieuws proberen. Maar al snel besloot Bernard de Clercq om het bij meerderjarige vrouwen en hoeren te houden. Nadat hij de jongen had geneukt, betaalde hij zich blauw aan zwijggeld. Zijn duurste minnares was echter zijn zeiljacht, de Cashflow. Gekocht met zwart geld van zijn Zwitserse bankrekening, dat hij via een ingewikkelde weg van dochterondernemingen had witgewassen. Het geld had gerold, en Bernard de Clercq’s fortuin was tegen zijn dood nog maar een fortuintje. Dat fortuintje werd dan nog eens verdeeld over zijn zeven zonen, en de Cashflow lag al enkele jaren op de bodem van de Noordzee. Evelyne’s hoop dat Jonathan’s vader haar een toekomst zou geven, was ijdele hoop geweest. Evelyne wandelde de laatste meters van de Donkersteeg uit. Ze rook de stank van riolen steeds minder. Voor zich rees het Belfort op. Een prachtig gebouw dat de grootsheid van de stad Gent weerspiegelde. Maar zij had daar nooit oog voor. Zij interesseerde zich eerder in haar eigen grootsheid, en dat van haar portemonnee en haar villa. Evelyne ging het Novotel binnen. Ze sprak hier altijd met hen af, haar hoeren. Gigolo’s. Het ging al enkele jaren minder met Evelyne. Ze dronk, was verslaafd aan seks, en ze snoof nu en dan eens een lijn. Haar man, Jonathan, was een impotente kloot die beter kon koken dan vrijen, en hij kon alleen een eitje bakken. Bovendien was hij zelden thuis. Steeds werken, vergaderen, en iets gaan drinken met zijn vennoten. Evelyne had over haar onvoldane lusten gepraat tegen de enige persoon in de wereld die zij een vriendin noemde, Laetitia. Laetitia was gehuwd met een gerenommeerd psychiater. Zij was met de psychiater gehuwd voor het geld. Hij met Laetitia voor de schijn. Eigenlijk was hij een verdoken nicht. Vaak ging hij ’s avonds in lederen broek naar obscure clubs. Ook durfde hij wel eens naar de Dark Room te gaan. Hij vond het opwindend om de penis van een vreemde in zijn mond te nemen. Laetitia wist er natuurlijk van, en vond het niet erg. Het was de perfecte relatie. Beiden hadden ze aan elkaar wat ze nodig hadden, en eigenlijk waren het goede vrienden. En terwijl haar man, de psychiater, zich amuseerde, amuseerde zij zich met mannelijke hoeren. Zo leerde Evelyne die wereld kennen. Het waren vaak mannen van allochtone afkomst. De mannen hadden ontdekt dat er geld viel te verdienen bij rijke oudere dames die hunkerden naar passionele seks. Die vrouwen gooien met geld. Champagne en lekker eten maakte vaak deel uit van de nacht. Evelyne sprak altijd met hen af in het Novotel. Ze verkeerde er in anonimiteit. Vaak ging ze eerst met haar hoer iets eten, en vervolgens gingen ze naar de kamer. Evelyne hield van ruige seks, en Jonathan was altijd lief en zacht. Maar zij hield eigenlijk van hard en gemeen. Ze stapte door de ingang van het Novotel. Het was een modern hotel. Het plafond bestond uit glas, en het interieur uit bruin- en grijstinten. Anoniem, zakelijk, en smaakvol. Evelyne begaf zich naar de receptie. De receptioniste was nieuw, een jobstudente waarschijnlijk. Het was een meisje met een behoorlijk knap voorkomen. Ze droeg een donkerblauw mantelpakje en zag er verzorgd uit. Haar lange blonde haren waren samengebonden in een staart. Het meisje leek eigenlijk op een jongere versie van Evelyne. Het zou wel haar dochter kunnen geweest zijn, maar dat was ze zeer zeker niet. Evelyne wou geen kinderen. Kinderen zijn lastig, kosten geld, en vragen verantwoordelijkheid. Het paste niet bij haar levensstijl. Een keer was ze zwanger geweest, van Jonathan zelfs. Maar al snel had ze de beslissing genomen om een abortus te plegen. Jonathan was er tegen, hij had graag kinderen gehad, maar hij had geen zak te zeggen. Baas in eigen buik noemde ze het. Evelyne vroeg naar de kamer van Gaëtan, zo noemde haar hoer voor vandaag. Laetitia had vorige week met hem afgesproken, en ze had hem aangeraden bij haar vriendin. Het meisje aan de receptie kon het niet onmiddellijk terug vinden. Irritant begon Evelyne met haar nagels op de balie te tikken. Toen ze na enkele seconden nog steeds de naam niet terug kon vinden, begon Evelyne het meisje uit te schelden. Met rood hoofd, en tranen in de ogen riep ze de manager. Een man van eind de veertig met een snor kwam tevoorschijn. Hij vond de naam al snel terug. Kamer 401. Evelyne knikte koel, draaide zich om, en liep naar de liften. Het geluid van haar hakken op de marmeren vloer ging door het merg en been van het meisje. De deur van kamer 401 stond op een kiertje. Het was een ruime suite, bestaand uit een kleine woonkamer, badkamer, en een slaapkamer met een kingsize bed. Er stond een ijsemmer met een fles champagne op de tafel. De gordijnen waren open getrokken, en het zonlicht scheen naar binnen. Het rook naar bloemen in de kamer. In de zetel zat hij, haar hoer. Hij was inderdaad zoals Laetitia vertelde. Knap, groot, gespierd, en hij had een bruin kleurtje. Hij droeg een hemd dat slechts tot de helft gesloten was. Zijn gespierde borst, met borsthaar, was duidelijk zichtbaar. Hij had bruine ogen en donker golvend haar. Ze ging naast hem zitten, en legde haar hand op zijn blote borst. Dit was een van de weinige momenten waarop de uiteinden van Evelyne’s lippen naar boven krulden. Ze werd wakker. Gaëtan was al lang vertrokken. Dat was altijd de deal. Zij betaalde hem een paar honderden euro’s, hij bezorgde haar een passionele nacht en zou tegen zonsopgang uit de kamer verdwenen zijn. Ze stonk. Ze stonk naar zweet met parfum. Ze stak haar hand uit en greep naar een pakje sigaretten die op de nachttafel lagen. Ze stak er eentje op. Rokers waren verschrikkelijke mensen zonder karakter, vond Evelyne. Verkleurde nagels en tanden, gruwelijk. Maar zelf vond ze het een heerlijk gevoel om ’s ochtends na een neukpartij in een hotel wakker te worden, met een sigaret tussen haar lippen. Ze stond op. De zachte linnen lakens gleden van haar naakte lichaam. Het was alles behalve perfect. Ooit was haar lichaam perfect geweest, maar dat was al enkele tientallen jaren geleden. Ze ging de badkamer in. In de spiegel zag zij een aantrekkelijk vrouwengezicht. De rimpels en de verzuurde blik vielen haar nooit op. Ze genoot van haar eigen ‘schoonheid’. Ze liet de wasbak vol lopen, en sprankelde wat water in haar gezicht. Ze trok propere kleren aan, en verliet de hotelkamer. Wederom kon iedereen het geluid van haar hoge hakken op de marmeren vloer van de hal horen. Maar dit keer klonk het anders, zachter, doffer. Een zakenvrouw die in de zetel op haar laptop zat te werken, keek boven het scherm uit naar Evelyne. Het meisje aan de receptie zag haar ook. Het zweet stond al op haar voorhoofd. Evelyne had nog steeds een sigaret in haar mond, en blies een rookwolk over de receptie. Het meisje kuchte. Ze gaf Evelyne snel de rekening. Ze haalde het zelf niet in haar hoofd te zeggen dat de hal een rookvrije ruimte was. Evelyne reed de straat binnen. Overal waar je keek stonden er bomen en struiken. De Leiestreek in Sint-Martens-Latem was echt een prachtige, feeërieke buurt. Maar niet voor Evelyne. Het enige waar zij oog voor had, was hoeveel meer de wagen van de buren had gekost, hoeveel groter hun villa was, en hoeveel meer calorieën de buurvrouw verbrandde op haar dagelijkse loopje. Vooral de overburen waren een voortdurende bron van frustratie voor Evelyne. Filip Vanderstraeten, de buurman, had eerst naam gemaakt als jurist. In de jaren ’90 had hij een hoop overwinningen behaald in een reeks rechtszaken tegen de staat. Nadien, had hij besloten de staat van binnenuit om te vormen. Hij stapte in de politiek, en kwam op voor een liberale partij. Hij genoot van een status van moraalridder, althans voor de verkiezingen. Toen hij benoemd werd tot minister van financiën kwam hij al snel tot de conclusie dat een politicus ondermaats verdient. Absoluut niet genoeg voor een job van dergelijke verantwoordelijkheid, vond hij. Dus ging hij zetelen in talloze raden van bestuur. Op zijn hoogtepunt zetelde hij in vier van de raden van bestuur van de BEL-20. Hij had bijzonder veel vrienden en connecties binnen het bedrijfsleven. En van het een kwam het ander. Zo nu en dan vraagt zo’n vriend eens een vriendendienst voor een vriendenprijsje. Filip Vanderstraeten was daardoor ‘betrokken' geraakt in een schandaal, waarna hij ontslag moest nemen als minister. Maar Filip Vanderstraeten geraakte er mee weg. Vier jaar later werd hij benoemd tot minster van staat, en zat hij al eventjes terug in de regering. Zijn vrouw Martine had nooit een dag in haar leven moeten werken. Nochtans ging het gerucht dat ze een diploma in de rechten op zak had. Maar Martine had er haar levensdoel van gemaakt om aan elke mens op aarde duidelijk te maken dat ze getrouwd was met een minister. Evelyne werd er steeds opnieuw pisnijdig van. Het huis van Evelyne was een moderne villa, met veel glas. Het leek iets mee te hebben van een glazen kubus. Evelyne had voor glas gekozen in de hoop dat de mensen zouden zien wat voor prachtig en duur meubilair ze in huis hadden. Ze hielden de struiken precies op de juiste hoogte zodat de buurvrouwen met een verrekijker de kunstwerken op de bovenverdieping konden aanschouwen. Rondom het huis lag een bijzonder grote tuin, en een verwarmd zwembad met jacuzzi. Ze maakte er vaak gebruik van. Vooral op dagen dat er veel wandelaars rondliepen in de Leiestreek. Er ging geen wandelaar voorbij die niet hoorde dat ze een zwembad met Jacuzzi had. Evelyne hield even halt met haar wagen voor de poort. Het was een hoge poort, met een zilveren bord waarin “de Clercq” was gegraveerd. Evelyne duwde op het knopje van haar afstandsbediening en de BMW X5 reed het domein binnen. Ze parkeerde hem naast de Porsche van haar man. Ze deed haar schoenen uit, zodat haar hakken geen deuken zouden maken in het parket. Haar handtas zette ze op een tafeltje en ze besloot een bad te gaan nemen. Ze ging de trap op naar de badkamer. Voor de deur bleef ze staan, en ze keek naar de vloer. Onder de deur door liep water. Water met een of andere rode kleurstof erin. Verschrikt deed ze de deur open, en ze zag Jonathan in het bad liggen. Het bloed was al gestopt met lopen. Een vrije val van de beurs was hem fataal geworden. Het duurde even tot Evelien Peeters het besefte. Maar haar leven zou veranderen.


Tags: mayo, kortverhaal, verhaal

Dequal

Gepost op do. 16 sep. 10 om 20:43

1

man 5512 Posts Karma: 64
	der zijn geen kasseien op de Korenmarkt Bon kvond het wel tof verhaal, veel details die wel leuk zijn om te lezen. Het einde moest wat schockerend overkomen, veronderstel ik, maar kvond het nogal raar overkomen. Precies alsof je over het leven van Einstein vertelt en plots eindigt met hoe je een boom plant. Alé, kvind het niet passen eerlijk gezegd. toch 4,5*

Mayo

Gepost op do. 16 sep. 10 om 20:45

2

man 7589 Posts Karma: 74
	De Kwal schreef:der zijn NU geen kasseien MEER op de Korenmarkt Ik zei ook nergens dat het verhaal zich in 2010 afspeelde.

olbaat

Gepost op do. 16 sep. 10 om 23:04

3

man 336 Posts Karma: 15
	Laat reacties als "te lang om te lezen" alstublieft achterwege Ik heb dat al eens op een van uw posts gedaan en dat viel toen niet in goede aarde (zie: http://www.fundalize.com/blog/Isral-175938/#188238) Tof verhaal, leest redelijk vlotjes. Kdenk wel dat er zo veel verhalen zijn: verhalen over problemen in de hoge klasse. Aleja, ik herinner mij toch dat ik nog zo een verhalen gelezen heb. Ook zou dit het perfecte scenario kunnen zijn voor een doorsnee Witse/Flikken aflevering (mits er twijfel zou bestaan over de dood van de man, al dan niet vermoord wegens erfenissen enzovoort) Anyway ik dwaal een beetje af. Ik zeg: indien volledig eigen pen, maak dan maar een lang verhaal en post om de zoveel weken een stuk, zoals in een weekblad

nagasy

Gepost op do. 16 sep. 10 om 23:18

4

man 13067 Posts Karma: 28
	Oppassen met dingen tussen haken te plaatsen. Voor de rest mag je rekening houden met wat de lezer onthoudt tijdens het lezen. Meer detail is niet altijd meer gedetailleerd. Maar genoten ervan.

Pr0xje

Gepost op do. 16 sep. 10 om 23:22

5

man 40369 Posts Karma: 169
	vond het zeer aangenaam om te lezen

Mayo

Gepost op do. 16 sep. 10 om 23:33

6

man 7589 Posts Karma: 74
	nagasy schreef:Meer detail is niet altijd meer gedetailleerd. Ik begrijp wat je bedoelt. Het is moeilijk om een evenwicht te zoeken, want met te weinig details krijg je ook geen goed verhaal. Vond je dat er hier teveel details waren? Merci voor de feedback alvast

sTaF

Gepost op vr. 17 sep. 10 om 13:59

7

man 4786 Posts Karma: 7
	Haar man, Jonathan, was een impotente kloot die beter kon koken dan vrijen, en hij kon alleen een eitje bakken. ZALIG omschreven Ik vond het ook een beetje abrupt eindigen, maar sommige stukken zijn sterk geschreven. Andere dan weer net iets minder.. Evelyne hield van ruige seks, en Jonathan was altijd lief en zacht. Maar zij hield eigenlijk van hard en gemeen. Hier zeg je eigenlijk: E. hield van ruige seks, J. was altijd lief en zacht. Maar E hield eigenlijk van ruige seks. Tweede zin mag dus weg, aangezien je het al vermeld had. Maar ik zit te muggenziften, het is goed geschreven en het leest redelijk vlot vind ik. 5

	Nieuwe =3: HAPPY CINCO de MAYO - op 5 mei. 12
	Lucide dromen - op 23 apr. 12