Pijn doet leven |
557 views | ||
| door rebelator op ma. 25 jan. 10 om 23:42 | |||
|
');
// --> Goedemorgen! Voor het eerst waag ik mij aan het schrijven een blog. Hopelijk bevalt het jullie een beetje... Ik doe in ieder geval mijn best om er wat deftigs van te maken. Moest je vinden dat het op niets trekt zag dat dan gerust, maar zeg mij dan a.u.b. ook waarom zodat ik kan leren uit mijn fouten. Mijn inspiratie voor mijn eerste blog haal ik uit een voorval dat zich enkel dagen geleden afspeelde. ----------------------------------- Een paar dagen geleden zat ik weer eens te rukken achter mijn pc uit pure verveling. Gefrustreerd keek ik toe hoe het hoertje uitgeput van de kruistocht naar de badkamer slenterde om zich wat op te frissen. Mijn gedachten dwaalden af... Ik zag mijzelf een porno film regisseren vol overgave en passie, maar werd al gauw onderbroken door luid gekreun. Uiteindelijk was ik het gejank zo beu dat ik recht sprong, mijn broek aandeed en richting het raam wandelde. Super! De zon scheen. Het leek alsof ze terug kwam van een lange reis. Na zo lang de zon niet gezien te hebben kreeg ik als het ware een energieboost en snakte ik naar buitenlucht. Met mijn ipod in de hand rende ik de trap af, vulde mijn rugzak met wat flesjes water en grabbelde nog snel een suikerwafel en een appel bij elkaar. Voor ik het wist had ik de voordeur achter mij al gesloten. Energie had ik in overvloed. Niets zou mij kunnen tegenhouden. Vandaag zou ik eindelijk die ene sprong wagen waar ik al maanden op oefen. Met mijn headset op en een goed gevoel reed ik richting het recreatiedomein. Mijn adrenaline nam toe naarmate ik dichterbij kwam. ... Éénmaal aangekomen was ik echter een tikje uitgeput van de lange tocht en ging ik neerzitten op een bankje vlakbij de betonnen buis. De buis waarvan ik zo meteen zou gaan springen met mijn trial fiets. Ik zag mijzelf de sprong al nemen en zag wegzinkent in mijn gedachten alles goed aflopen. Genoeg gedroomd! Ik deed mijn helm aan en keek nog eens na of mijn fiets en beveiliging in orde waren. Ondertussen pepte ik mijzelf nog wat op en voor ik het wist stond ik loodrecht voor de enorme buis. En daar ging ik dan... recht op mijn doel af. Met een manoeuvre geraakte ik er maar net op. Opgelucht dat het eerste gedeelte zonder probleem verlopen was. Nu er nog enkel af geraken dacht ik en plaatste mijn gewicht naar achteren tot ik balancerend op mijn achterwiel stond bovenop de buis. Door opnieuw te spelen met mijn gewicht vloog ik vooruit richting het stenen bankje waarop ik zou gaan landen. Ik raakte het bankje met mijn wiel en was er al van overtuigd dat de sprong goed zou aflopen. Door zo nonchalant te denken en minder aandacht te besteden aan het verdere verloop van de landing glipte mijn voet van mijn pedaal en kwam ik met een harde knal ten val. Mijn been lag helemaal open doordat ik tijdens de val de pedaal van mijn fiets met volle kracht tegen mijn scheenbeen kreeg. De pijn was onbeschrijfelijk. Even werd het zelf zwart voor mijn ogen. Tranen zaten in mijn ooghoeken te wachten om te vloeien over mijn wangen. Maar ik wilde niet toegeven aan de pijn en hield mijn tranen in. Gelukkig lag mijn rugzak dichtbij. Het flesje water dat ik mee had kwam van pas om het bloed van mijn been te kuisen. De overvloed aan energie die ik had was plots verdwenen. Ik rilde. Door de pijn kon ik amper rechtstaan en dacht daarom dat het het beste was als ik even ter plaatste zou blijven rusten. Met mijn rugzak als kussen ging ik op mijn rug gaan liggen starend naar de hemel. De pijn trok langzaam weg. Ik realiseerde mij echter dat ik eigenlijk best genoot van de rust om mij heen. Voor het eerst hoorde ik het prachtige gezang van de vogels weerklinken waar ik anders geen aandacht aan besteedde. Het was de eerste keer dat ik echt genoot van alle kleine zaken die om mij heen plaats vonden. De beek die ik in de verte hoorde stromen, het gras dat in mijn nek prikte en het mooie uitzicht die ik had over het domein. Wanneer ik nu met mijn fiets ga rijden en ik passeer aan de hoge betonnen buis dan hou ik even halt, dan ga ik even neerzitten aan het meer en geniet ik van het leven. ----------------------------------- |
|||
Tags: pijn doet leven, blog |
|||










