wizard

Meer info over wizard

FDLZ Euro's:	1096	Geregistreerd:	vr. 7 aug. 09
Status:	Actief	Laatste bezoek:	do. 24 mei. 12 om 02:40
Goldmember:	neen	Laatste profielbezoek: wo. 11 apr. 12 om 15:24
Posts tonen:	- site - forum - favoriete posts	Karma: Total posts: Strafblad:	759 Posts
Post rating

Weblog

Vrij op wo. 7 apr. 10 om 20:37

De lente heeft weer bijna onze streken bereikt, en dat mochten we geweten hebben in ons kleine Belgenlandje! Niet alleen zag ik de laatste dagen al wat bloemknopjes ontpoppen, maar menig persoon bloeide volledig open van de prachtige, doch koude weersomstandigheden. Jammer genoeg ziet niet iedereen de schoonheid van de zonovergoten omgeving; het merendeel van de mensen negeert deze portretten van de natuur, die juist nu meer dan ooit schitteren voor eenieder die zijn ogen wil openen. Zeg nu zelf, waar vind je een mooier contrast dan een kale boom op een prachtige blauwe hemel? Ikzelf behoor tot de selecte groep mensen die zich plotseling anders beginnen voelen en gedragen; blijmoedig loop ik door de straten, lustig begroetingen uitdelend aan iedereen die bereid is om ze in ontvangst te nemen. Slechte resultaten voor de laatste testen neem ik met een glimlach op mijn gezicht aan, omdat ik weet dat enkele uren later, ik weer buiten zal zijn; weer vrij zal zijn.

Toch, zelfs als ik buiten ben, als ik vrolijk door de weilanden dartel, lijkt de tijd niet te versnellen. Uren blijven even lang duren, en de dagen gaan even traag aan mij voorbij. Is dit omdat ik zo intens geniet van alles wat ik zie, ruik, voel of hoor? Ik weet het niet, en op dergelijke momenten is dat ook helemaal niet relevant; kennis en wijsheid horen beide overbodig geacht te worden. Misschien komt het omdat de wolken zo stil blijven hangen. Die mooie witte giganten, zo vast en toch zo vluchtig, lijken ook even te willen genieten van de opgewekte blikken die ze creëren. Maar net omdat ze daar zo stil hangen, lijkt het alsof ze daar altijd al geweest zijn, alsof ze me al jaren in het oog houden en over me waken. Dit geeft me een gevoel van in een veilige haven te verkeren, ook al lig ik helemaal onbeschermd en vereenzaamd in het gras.

En vreemd genoeg, achteraf bekeken, lijkt het allemaal voorbij te zijn gevlogen. Alsof de voorbije dagen maar enkele minuten bestreken hebben. En toch herinner ik mij de langgerekte uren van toen, en moet ik terugdenken aan een beroemde uitspraak: Het leven is kort maar de uren zijn lang.